“ต้นกล้า” การเมือง เหล้าเก่าในขวดใหม่
ฉับพลันที่พรรคกล้าธรรมของ “ผู้กองธรรมนัส” เดินหน้าโครงการจัดตั้ง “สถาบันการเมืองโรงเรียนต้นกล้า กล้าทำ” ทำให้ผมต้องจับตาจังหวะก้าวของพรรคกล้าธรรมอย่างจ้องเขม็ง ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าผมไม่เคยชายตามองว่าผู้กองจะทำอะไรที่ไหนอย่างไร แต่หลังๆ เริ่มต้องชายตามอง เพราะตั้งแต่เลิกบทเล่นการเมืองใต้ดินมาเดินหน้าทำหน้าที่นักการเมืองตามมาตรฐานที่ควรจะเป็น ยิ่งต้องมองจนเกือบเคลิ้มๆ และยิ่งไปเปรียบเทียบกับอีกคนๆ หนึ่ง คงไม่ต้องบอกชื่อ เพราะสามัญสำนึกคนทั้งเมืองย่อมรู้ว่าเป็นใคร
คนหนึ่งๆ ศรัธทาเริ่มส่องสว่างพร่างพราว
คนหนึ่งๆ ศรัธทาเริ่มเลอะเทอะโคลนตม
เรื่องสถาบันการเมืองต้นกล้า กล้าทำ หลายคนอาจคิดว่าเป็นแค่สีสันทางการเมือง เป็นกลยุทธหาเสียงหรือสร้างฐานเสียงไว้ล่วงหน้า เพราะโครงการนี้ไปปักหมุดทำงานที่พื้นที่ชายแดนจังหวัดภาคใต้
อันเป็นพื้นที่ที่พรรคกล้าธรรมวางเป้าเหมา สส.ยกเข่ง!
แต่มุมที่ผมต้องมองบนความเชื่อที่ว่า การไปปักหมุดในพื้นที่ชายแดนใต้นั้นจะออกดอกได้ผล 3 ประการ โดยประการแรกเป็นไปตามกระบวนยุทธ์ทางการเมืองที่ชาวบ้านมองเห็นเหลี่ยม ส่วนประการที่ 2 ผมเชื่อว่าทางพรรคกล้าธรรมต้องการโชว์ศักยภาพ ในการเข้าไปแก้ไขปัญหาชายแดนใต้ ให้สังคมได้รับรู้ได้ประจักษ์ในมรรคผลของฝีมือ
เพราะหัวใจของปัญหาในภาคใต้คือ “เยาวชนที่พร้อมจะหลงผิด” และเป็นอุปนิสัยของวัยรุ่นทั่วไปที่ต้องการแสดงออก โดยเฉพาะการแสดงออกในท่วงทำนองแทนคุณบ้านเกิด แต่กระนั้นด้วยสารพัดเงื่อนไขของรัฐจึงไม่มีเวทีเล่น ในขณะที่ฝั่งยุแยงตะแคงรั่ว มีเวทีให้เล่นเพียบ ทั้งแห่ศพ แต่งหล่อมาลายู อะไรทำนองนี้
ต่อเมื่อพรรคกล้าธรรมสร้างเวทีให้เล่น แล้วมีหรือจะไม่ตรงต่อความกระสันต์ของเยาวชนในพื้นที่ เพราะพรรคกล้าธรรมมิใช่หน่วยงานรัฐ อคติที่ฝังลึกจึงไม่มี แถมกลุ่มคนที่ลงมือปฎิบัติคือนักการเมืองในพื้นที่ ที่กลุ่มเยาวชนรู้จักและมีความไว้วางใจอยู่แล้ว เพียงเท่านี้ยังไม่มี พอมีการดึงเอา4 มหาวิทยาลัยในพื้นที่ กลุ่มนักวิชาการ และโรงเรียนเอกชนสอนศาสนา มาร่วมเป็นภาคีเครือข่ายขับเคลื่อนด้วย
ส่วนประการที่ 3 เชื่อว่ากระบวนการทำงานที่กำลังดำเนินการในพื้นที่ชายแดนใต้นี้ จะกลายเป็นโมเดลการทำงานที่พรรคกล้าธรรมจะนำไปใช้ในพื้นที่อื่นๆ ทั่วไทย
จึงเป็นเรื่องที่ต้องจับตาในมรรคผลยิ่งนัก
อย่างไรก็ตามภาพหลอนในอดีต ย่อมทำให้ใจมันแกว่งๆ เกิดความไม่แน่ใจคู่ขนานกันไปด้วย เพราะเรื่องการสร้างต้นกล้าการเมือง เสมือนเป็นเรื่องเหล้าเก่าในขวดใหม่ ลิ้มรสรับรู้ครั้งใด เมาฝันเฟื่องทุกคราไป
สร่างเมาเมื่อไร …มันจบแล้วหรือ!
เรื่องของการสร้างต้นกล้า คนรุ่นเก่าที่ยังมีชีวิตอยู่คงจำกันได้ถึงหนังสือเล่มหนึ่ง “ชีวทัศน์เยาวชน” ซึ่งเป็นคู่มือเรียนรู้การเมือง โดยเฉพาะเป็นคู่มือทางความคิดของขบวนการนักศึกษาช่วงหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา ซึ่งสาระสำคัญต้องการสอนแนวทางการใช้ชีวิตอย่างสมถะ การมองโลก การเสียสละเพื่อส่วนรวม กล่าวง่ายๆ ว่าเป็นการสร้างความคิดเยาวชนให้เปลี่ยนบทบาทตนเองเป็นนักปฎิวัติในสไตล์พรรคคอมมิวนิสต์จีน
นักการเมืองในระดับแกนนำของพรรคต่างๆ เคยผ่านการเรียนรู้หนังสือเล่มนี้มาแล้วทั้งนั้น ส่วนจะดัดแปลงตนเองเป็นนักการเมืองพันธ์ใหม่ “สมถะ เสียสละ อุทิศตนเพื่อสังคมองค์รวม” หรือไม่นั้น วันนี้ย่อมมีคำตอบให้เห็น และมันก็เป็นเรื่องของปัจเจกบุคคลที่จะวิพากษ์วิธีวิถีกันเอง
แบบว่า..จะวิจารณ์ตนเอง เขียนสารภาพผิด ยันจัดประชุมให้วิจารณ์ตนเอง อย่างไรนั้น ใครเคยรับรู้บ้างยกมือขึ้น…เงียบ!
แต่กระนั้นกระบวนการคิดการทำที่เป็นฐานความคิดในหนังสือเล่มนี้ ย่อมเป็นที่มาของการสร้างต้นกล้าการเมืองมาทุกยุคทุกสมัย ที่เห็นชัดเจนที่สุดก็คงเป็น “ยุวประชาธิปัตย์” ที่บ่มเพาะเกิดเป็นนักการเมืองรุ่นใหม่มาหลายคน แต่ไม่เหลือซักคนในพรรคประชาธิปัตย์ ดันทะลึ่งไปโผล่หลายคนที่พรรคประชาชน ซึ่งมีโครงการแนวนี้เหมือนกัน แต่ทำตรงๆ ไม่อ้อมค้อมตามสไตล์พรรรคส้ม นั้นก็คือ การสร้างสมาชิกคนรุ่นใหม่ผ่าน หลักสูตรตัวแทนสมาชิกพรรคประชาชน( PP 101)
ส่วนพรรคประชาธิปัตย์ตั้งแต่ท่านอภิสิทธิ์เข้ามาก็ปัดฝุ่นยุวประชาธิปัตย์อีกครั้ง ด้วยการปรับมาเป็นโครงการ “Democrat Internship Program (DIP)” เพื่อสร้างเยาวชนได้เรียนรู้ระบบประชาธิปไตย กระบวนการนิติบัญญัติ และการออกแบบนโยบายสาธารณะเพื่อขับเคลื่อนสังคมไทย
แหม! พรรคเพื่อไทยก็มีกับเขาเหมือนกันน่ะครับ! คือโครงการ Pheu Thai – Young Professionals Program (YPP) ซึ่งไม่รู้ว่าอดีตนายกอุ๊งอิ๊ง ยังสนใจทำอยู่ไหมเพราะเงียบฉี่มาเป็นปีแล้ว
สุดท้ายไม่กล่าวถึงก็ไม่ได้พรรคการเมืองแกนนำรัฐบาล พรรคภูมิใจไทย สงสัยพรรคนี้คงชอบ “เหล้าเก่าในขวดเดิม” จึงยังเมาไม่เลิกอยู่กับ “คดี สว.”
สร่างเมื่อไหร่ คงถูกยุบพรรค ไม่ได้แช่งนะครับ!
